Οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ εδώ και πάνω από 30 χρόνια συσπειρώνουν στα σχήματά τους νέους αγωνιστές, προβάλλοντας την αυτοτελή τους δράση ανεξαρτήτως κομμάτων και οργανώσεων (γι’ αυτό και το «Ανεξάρτητη» στον τίτλο του μορφώματος). Τα τελευταία χρόνια διάφορες διεργασίες μέσα στο κίνημα έχουν οδηγήσει στην διάσπαση και τον κατακερματισμό της ΕΑΑΚ σε 4 κομμάτια, όσες δηλαδή ήταν πάνω-κάτω και οι πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες την συγκροτούσαν. Έχουμε, λοιπόν, τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ (ΑΡΑΣ/ΛΑΕ-ΣΕΚ),της ΑΤΤACK (Κομμουνιστική Απελευθέρωση/πρώην ΝΑΡ),της ΡΕΒΑΝΣ (Μετάβαση-Αναμέτρηση) και τον Συντονισμό Αριστερών Σχημάτων (ΑΡΙΣ) που προσκολλάται σταδιακά στις δυνάμεις του ΚΚΕ. Όλη αυτή η πολυδιάσπαση έχει σπείρει την απογοήτευση και την ηττοπάθεια σε όλους αυτούς τους αγωνιστές που πίστεψαν στην «ενότητα» αυτών των δυνάμεων, η οποία συνοδευόταν από ηχηρά συνθήματα, υπερ-αγωνιστικούς σχεδιασμούς, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και γενικότερα έναν άκρατο ψευτοεπαναστατικό ακτιβισμό. Όλα αυτά, όμως, πάντα κατέληγαν και συνεχίζουν να καταλήγουν στον συμβιβασμό, στην υποταγή στην αστική πολιτική και το κλείσιμο των αγώνων, όπως κάνει και η ΠΚΣ, με πρόσφατα παραδείγματα τους μεγαλειώδεις αγώνες ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών.
Η δράση των σχημάτων της ΕΑΑΚ παρόλη την επίκληση τους για ενότητα λειτουργεί με διασπαστικό τρόπο μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους. Απ΄ τα πολυσέλιδα διασπαστικά πλαίσια μέσα στις γενικές συνελεύσεις μέχρι και τα ξεχωριστά πανό στις κινητοποιήσεις αποτυπώνεται η ιδιοκτησιακή λογική που έχουν για τους φοιτητικούς συλλόγους, τους οποίους προσπαθούν να μετατρέψουν σε παρακλάδια των οργανώσεών τους. Πάνω στην ίδια βάση, στο κίνημα των Τεμπών ενώ όλος ο κόσμος φώναζε να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα και αυτό αποτελούσε τη βάση μιας πλατιάς αγωνιστικής ενότητας μέσα στο φοιτητικό κίνημα, οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ πρόβαλαν ως κυρίαρχα τα δικά τους, ρεφορμιστικά αιτήματα περί κρατικοποίησης του σιδηροδρόμου και πτώσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Με τον ίδιο τρόπο δρουν και στο ζήτημα των διαγραφών, που δεν παλεύουν για την ανατροπή του αντίστοιχου νόμου αλλά τρέχουν πίσω από τις διοικήσεις των σχολών απαιτώντας τη μη εφαρμογή του. Αντί να καλέσουν σε κεντρικές κινητοποιήσεις με σκόπο την ενεργοποίηση των αντανακλαστικών του φοιτητικού κινήματος προχωρούν σε μια ορισμένη κινητοποιήση των δυνάμεων που διαθέτουν, στην πραγματικότητα με παρεμβάσεις στις συνόδους πρυτάνεων και εβδομαδιαίες κινητοποιήσεις σε πρυτανείες και κοσμητείες. Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν ενώ στις περισσότερες σχολές φέτος έχουν πραγματοποιηθεί ελάχιστες γενικές συνελεύσεις, την ίδια ώρα που τα ψηφίσματα στα διοικητικά συμβούλια σφραγίζονται κατά δεκάδες κάθε εβδομάδα. Ταυτόχρονα, σταθερή είναι η πρακτική να αποπροσανατολίζουν το φοιτητικό κίνημα από συγκεκριμένους στόχους πάλης, προσωποποιώντας κάθε πρόβλημα στον εκάστοτε υπουργό Παιδείας, πρύτανη, κοσμήτορα, πρόεδρο τμήματος κλπ, ζητώντας σταθερά τις παραιτήσεις τους. Ήταν, μάλιστα, χαρακτηριστική η στάση τους, όταν την τετραετία διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, τα αιτήματα για παραιτήσεις υπουργών και ανατροπή της κυβέρνησης είχαν πάει περίπατο.
Οι αντιδημοκρατικές πρακτικές των ΕΑΑΚ μέσα στους συλλόγους λειτουργούν εξίσου δυσφημιστικά και αποτρέπουν μια μεγάλη μάζα φοιτητών απ΄την ενεργή συμμετοχή τους στις συλλογικές διαδικασίες. Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στους ξυλοδαρμούς μεταξύ μελών των ΕΑΑΚ και της ΠΚΣ για το ποιος θα κρατάει τα ηνία της πορείας στις περσινές κινητοποιήσεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι οποίες έδωσαν άλλοθι στα ΜΜΕ για να λοιδορήσουν τον αγώνα του φοιτητικού κινήματος. Αντίστοιχες πρακτικές τραμπουκισμών, ξυλοδαρμών μελών άλλων πολιτικών δυνάμεων αποτελούν για τα ΕΑΑΚ συστατικό στοιχείο της πολιτικής τους ταυτότητας, συγκροτώντας γύρω απ’ αυτό «θεωρίες» για τις «μαχητικές» ή «οργανωτικές» αντιπαραθέσεις. Η παρουσία μελών των ΕΑΑΚ από διάφορες σχολές με κράνη και καδρόνια έξω από αμφιθέατρα που διεξάγονται συνελεύσεις τονίζει ακριβώς αυτή την αντίληψη της αντιδημοκρατικής επιβολής με κάθε μέσο. Ακόμα, θυμίζουμε την επίθεση σε μέλος της Φοιτητικής Πορείας στο ΑΠΘ, όταν στις εκλογές του 2024 διακινούσε ανακοίνωση της παράταξης, επειδή δεν τους ήταν αρεστό το περιεχόμενο. Πρόσφατα είναι και τα περιστατικά με απειλές και ξυλοδαρμούς μεταξύ ομάδων του α/α χώρου και μελών των ΕΑΑΚ, τα οποία διαδραματίστηκαν εντός του πανεπιστημιακού ασύλου και μάλιστα ώρες που διεξάγονταν μαθήματα. Τέτοιες πρακτικές βρίσκονται απέναντι απ΄το φοιτητικό αλλά και γενικότερα το λαϊκό κίνημα, είναι πρακτικές της δεξιάς βίας, είναι απολύτως ξένες προς την αριστερά και είναι χρέος μας να απομονώσουμε τόσο αυτές όσο και αυτούς που τις υιοθετούν.
Επίσης, έχει σημασία να αναφερθούμε σε ορισμένες ακόμη διαλυτικές πρακτικές των δυνάμεων αυτών, οι οποίες κι αυτές με τη σειρά τους δυσφημούν την αριστερά και τους φοιτητικούς συλλόγους. Η κωλυσιεργία στις διαδηλώσεις και τις γενικές συνελεύσεις, με τις τελευταίες ορισμένες φορές να καθυστερούν να ξεκινήσουν πάνω από δύο ώρες και να διαρκούν πάνω από 6-7 ώρες συνολικά, λειτουργώντας εις βάρος φυσικά των φοιτητών που επιθυμούν να τις παρακολουθήσουν, αλλά εργάζονται ή απλά δε διαθέτουν τόσο ελεύθερο χρόνο. Την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουν, μαζί με την ΠΚΣ, με ηγεμονικό τρόπο τις διαδικασίες παρουσιάζοντας δύο και τρεις διαφορετικούς ομιλητές μη δίνοντας χώρο σε ανένταχτους φοιτητές να τοποθετηθούν μετατρέποντας τις συνελεύσεις σε παραταξιακά ντιμπέιτ. Άξια αναφοράς είναι επίσης, τα εκφυλιστικά φαινόμενα στις περσινές κατάλήψεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια όταν έσπευδαν να χαρακτηρίσουν «δαπίτες» και «ανοιχτοσχολάκηδες» όσους φοιτητές εξέφραζαν προβληματισμούς για το κλείσιμο της σχολής, στερώντας τον χώρο από μια υγιή αντιπαράθεση που θα ξεδίπλωνε στην πραγματικότητα και την ουσία της γραμμής της «ανοιχτής σχολής».
Η Φοιτητική Πορεία θέτει ως πρωταρχικό στόχο την ανασυγκρότηση των συλλόγων σε αγωνιστική τροχιά και γι’ αυτό ασκεί κριτική σε δυνάμεις που αναφέρονται στην ενότητα και την αριστερά και προωθούν λαθεμένες αντιλήψεις και κατευθύνσεις μέσα στο κίνημα, οι οποίες σε τελική ανάλυση το βάζουν σε λήθαργο. Προφανώς, δεν ξεχνάμε ότι το κύριο μέτωπο υψώνεται ενάντια στις δυνάμεις που υπηρετούν την κυβερνητική πολιτική (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-ΔΙΚΤΥΟ) απ΄ την άλλη πλευρά, όμως, οφείλουμε να αναδείξουμε τις ευθύνες των δυνάμεων εκείνων που πολλές φορές ηγούνται στους αγώνες των φοιτητών, οδηγώντας τους στην ηττοπάθεια, την απογοήτευση και τη μοιρολατρία.
Ασημάκης Μ.
