Η ανακοίνωση διαφορετικών αποτελεσμάτων
Την Τετάρτη 13 Mαίου, πραγματοποιήθηκαν οι φοιτητικές εκλογές για την ανάδειξη των οργάνων που θα εκπροσωπήσουν τους φοιτητικούς συλλόγους την ερχόμενη χρονιά. Και όπως επιμένουμε να επισημαίνουμε, πρώτο στοιχείο της διάλυσης που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα είναι η ανακοίνωση για μια ακόμη χρονιά διαφορετικών εκλογικών αποτελεσμάτων από κάθε δύναμη που παρεμβαίνει στους συλλόγους. Άλλα εκλογικά αποτελέσματα ανακοινώνει η ΔΑΠ, άλλα τα ΕΑΑΚ, άλλα η ΠΚΣ, άλλα η Αttack κοκ. Η υπονομευτική προς το φοιτητικό κίνημα κατάσταση αυτή είναι μία από τις πολλές συνέπειες της διάλυσης της ΕΦΕΕ και του τερματισμού της λειτουργίας της με ευθύνη των κυρίαρχων δυνάμεων για σχεδόν 30 χρόνια. Δεν υπάρχει ένας ουσιαστικός φορέας που να μπορεί να εκφράζει ενιαία τα αποτελέσματα, και ως εκ τούτου η κάθε δύναμη ανακοινώνει τα δικά της.
Για την προσπάθεια τρομοκράτησης των φοιτητών μπροστά στις εκλογές
Παρά το γεγονός πως η συμμετοχή μειώθηκε για μια ακόμη χρονιά σημαντικά, με 4.000 περίπου φοιτητές λιγότερους να ψηφίζουν σε σχέση με πέρυσι, οι φοιτητικές εκλογές παραμένουν ένα κεντρικό πολιτικό γεγονός πανελλαδικής εμβέλειας για τη σπουδάζουσα νεολαία. Ο αριθμός των άνω των 47.000 φοιτητών που προσήλθαν να ψηφίσουν αποδεικνύει πρώτα απ’ όλα πως η κυβερνητική επιχείρηση διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων, αποσάθρωσης του φοιτητικού κινήματος και η καλλιέργεια κλίματος φόβου και τρομοκρατίας στους φοιτητές, δεν πέρασε, παρόλες τις συντεταγμένες προσπάθειες μέσα και έξω απ’ τα πανεπιστήμια. Ιδιαίτερα οι επιθέσεις την προηγουμένη των εκλογών σε ΑΠΘ και ΠΑΔΑ, καθώς και η αυξημένη παρουσία της αστυνομίας σε σχολές της Αθήνας (Πανεπιστημιούπολη, Πάντειο) με τη διενέργεια ελέγχων σε φοιτητές αναδεικνύουν την κυβερνητική επιδίωξη για την ένταση του αυταρχισμού και την όξυνση της κρατικής καταστολής.
Σημαντική αύξηση της αποχής
Τη σφραγίδα της για μια ακόμη χρονιά έβαλε και φέτος η αύξηση της αποχής με περίπου το 1/10ο των φοιτητών (αν αφαιρεθούν οι φοιτητές που διέγραψε φέτος η κυβέρνηση, αλλιώς το ποσοστό συμμετοχής πέφτει περίπου στο μισό, δηλαδή 1/20ό) να προσέρχεται στις κάλπες, ποσοστό πεσμένο σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Με όλες τις δυσκολίες που περιλαμβάνει η ξεχωριστή καταγραφή των αποτελεσμάτων, φαίνεται πως φέτος ψήφισαν λίγο πάνω από 4.000 φοιτητές σε σχέση με πέρυσι (δηλαδή 47.500 από 52.000). Σε αυτό συνέβαλε όχι μόνο το άνυδρο πολιτικό τοπίο που περιγράφαμε προεκλογικά, με την κυριαρχία όχι ενός κλίματος πολιτικοποίησης, συζητήσεων και αντιπαραθέσεων, αλλά ενός κλίματος άδειων και μισοάδειων σχολών, στις οποίες κυριαρχούν περισσότερο οι εκλογικοί μηχανισμοί παρά η μαζική συμμετοχή. Σε αυτό οδήγησε κύρια το γεγονός πως οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν σε μία χρονιά που η κυβέρνηση πέρασε τις διαγραφές φοιτητών και δεν πραγματοποιήθηκαν παρά ελάχιστες γενικές συνελεύσεις (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) στις περισσότερες σχολές, ενώ σε άλλες δεν πραγματοποιήθηκε καμία, ενώ αντίστοιχα δεν οργανώθηκαν παρά μηδαμινές και ελάχιστες κινητοποιήσεις, την ίδια στιγμή που περνούσαν οι διαγραφές και οξυνόταν η καταστολή και η τρομοκρατία απέναντι στο φοιτητικό κίνημα.
ΔΑΠ-ΠΑΣΠ: Προσπάθεια επανεμφάνισης στο φόντο των εθνικών εκλογών
Οι παρατάξεις των κυρίαρχων αστικών κομμάτων (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) αν και σημείωσαν λίγο χαμηλότερο αποτέλεσμα σε απόλυτους αριθμούς, διατήρησαν ή και αύξησαν ως επί το πλείστον την ποσοστιαία τους επιτυχία. Το αποτέλεσμα αυτό εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των κυρίαρχων αστικών κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, να διαμορφώσουν ένα γόνιμο για τις πολιτικές τους επιδιώξεις έδαφος, στο φόντο των επικείμενων εθνικών εκλογών. Και παρά το γεγονός πως οι δυνάμεις αυτές, που φέρουν και τη βασική ευθύνη για την κατάσταση αποσυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος καταγράφουν τα τελευταία πολλά χρόνια σημαντική πτώση, πληρώνοντας τη στήριξή τους στην αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική, διατηρούν ωστόσο έναν σημαντικό εκλογικό μηχανισμό, ο οποίος -παρά τη συνειδητή πολιτική επιλογή ή την αδυναμία ιδιαίτερα της ΔΑΠ να μην παρεμβαίνει σε αρκετούς συλλόγους για να τους οδηγήσει στον μαρασμό- παραμένει ισχυρός.
Η επιρροή των δυνάμεων αυτών παραμένει, λοιπόν, ακόμη σημαντική, με τη ΔΑΠ να κατακτά τη δεύτερη θέση με 12.000 περίπου ψήφους (δεν καταμετρώνται σε αυτούς σύλλογοι όπως του ΔΙΠΑΕ στη Θεσσαλονίκη όπου η ΔΑΠ πραγματοποιεί εκλογές βίας και νοθείας μόνη της, ανεξάρτητα από τη λαθεμένη επιλογή διάσπασης των συλλόγων αυτών από την ΠΚΣ), 300 περίπου λιγότερες από πέρυσι και 25.5% από 24%. Η ΠΑΣΠ παραμένει τρίτη με 5.300 (από 5.600) ψήφους, χωρίς να καταμετρώνται σε αυτές οι ψήφοι που παίρνει στην ΑΣΟΕΕ, όπου πραγματοποιεί εκλογές έξω από το άσυλο (φέτος σε ένα κλειστό γυμναστήριο) μαζί με τη ΔΑΠ και άλλες δεξιές παρατάξεις. Αποτελεί, ωστόσο, ζητούμενο, η ύπαρξη δύο ξεχωριστών εκλογικών διαδικασιών και συλλόγων στην ΑΣΟΕΕ και η προσπάθεια των δυνάμεων της πραγματικής αριστεράς πρέπει να στοχεύει στην ενιαία έκφραση και λειτουργία του φοιτητικού κινήματος, χωρίς από την άλλη να επιτρέπει να πραγματοποιούνται εκλογές-παρωδία σε γυμναστήρια, συνεδριακά κέντρα κοκ, έξω από τους φυσικούς χώρους των σχολών.
Η ΠΚΣ εισπράττει την πολιτική αδράνειας που έχει επιβάλλει στο φκ
Σημαντική πτώση σε ψήφους και ποσοστά παρουσιάζει η ΠΚΣ, έχοντας χάσει περίπου 2.500 ψήφους, παίρνοντας 14.900 από 17.300 και 31.7% από 33.5%. Είναι χαρακτηριστικό πως τις πρώτες μέρες μετά τις εκλογές, τόσο ο Ριζοσπάστης, όσο και τα διαδικτυακά μέσα της ΠΚΣ και της ΚΝΕ, όχι μόνο δεν πρόβαλαν τα περσινά αποτελέσματα για να μη φαίνεται η σημαντική πτώση σε ψήφους, αλλά ταυτόχρονα έμεναν εκκωφαντικά σιωπηλά τόσο απέναντι στην αύξηση της αποχής, όχο και απέναντι στο χαμηλότερο εκλογικό αποτέλεσμα της ΠΚΣ τα τελευταία 20+ χρόνια. Το εκλογικό αποτέλεσμα της «πρώτης δύναμης», όπως περίτρανα διαλαλούν τα μέλη και στελέχη της, αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την απόρριψη που δέχεται από μια μεγάλη μερίδα φοιτητών η στάση της ΠΚΣ, ιδιαίτερα την τελευταία χρονιά, αλλά και αυτά τα τέσσερα χρόνια που είναι πρώτη δύναμη, με τη φετινή να αποτελεί την πέμπτη χρονιά που η ΠΚΣ κατακτά την πρώτη θέση. Το φοιτητικό κίνημα, όλη αυτή την περίοδο, όχι μόνο δε μετρά νίκες, όχι μόνο δεν έχουν μαζικοποιηθεί οι συλλογικές διαδικασίες και οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αλλά αντίθετα, τα χρόνια κυριαρχίας της ΠΚΣ είναι χρόνια υποχώρησης, αδράνειας και ηττοπάθειας μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους, οι οποίοι αντιμετωπίζονται από τη φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ περισσότερο ως σφραγίδες παρά ως συλλογικά, ζωντανά και δημοκρατικά συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών. Είναι χαρακτηριστικό πως φέτος, σε μια περίοδο που σηματοδοτήθηκε από το πρωτοφανές ταξικό μέτρο της διαγραφής 308.000 φοιτητών, η «πρώτη» ΠΚΣ φέρει την κύρια ευθύνη για την παρεμπόδιση και υπονόμευση διεξαγωγής κινητοποιήσεων και γενικών συνελεύσεων και για την ύψωση αναχωμάτων στον δίκαιο αγώνα του φοιτητικού κινήματος. Η ίδια έκλεισε τους αγώνες ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια μαζί με τα ΕΑΑΚ, η ίδια δεν έκανε απολύτως τίποτα απέναντι στα μέτρα καταστολής του φκ, απέναντι στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, τον πόλεμο στο Ιράν, την αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική. Την υπονομευτική τους αυτή στάση εισπράττουν τώρα και εκλογικά.
Για τα αποτελέσματα των ΕΑΑΚ και τη διαλυτική τους δράση στο φκ
Από την άλλη πλευρά, τα ΕΑΑΚ εισπράττουν εκλογικά την αγανάκτηση αυτή που δημιουργεί η αδράνεια της ΠΚΣ, καταφέρνοντας να διατηρήσουν ως ένα βαθμό το εκλογικό τους αποτέλεσμα σε σχέση με πέρυσι, χάνοντας περίπου 300 ψήφους (4.500 από 4.800). Έχοντας αυτό υπόψη, δεν πρέπει βέβαια να παραβλέπεται η μεγάλη εικόνα, καθώς το σύνολο της εκλογικής επιρροής τόσο των ΕΑΑΚ όσο και όλων των κομματιών που έχουν διασπαστεί από αυτά τα τελευταία χρόνια, αθροιστικά δεν πλησιάζει ούτε το 50% των ψήφων που έπαιρναν πριν από μερικά χρόνια. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά πως τα ΕΑΑΚ πανηγυρίζουν για το εκλογικό τους αποτέλεσμα, επισημαίνοντας πως στα ψηφοδέλτιά τους υπήρχαν πάνω από 2.200 υποψήφιοι (δηλαδή περίπου οι μισές ψήφοι που πήραν). Σε βάθος χρόνου δηλαδή, και τα ίδια τα ΕΑΑΚ έχουν περιέλθει σε μια καθίζηση όσον αφορά στα εκλογικά τους αποτελέσματα, που δεν πρέπει βέβαια να ιδωθεί ξέχωρα από τον κατακερματισμό και την απουσία τους από τις φοιτητικές διεκδικήσεις, ούτε όμως και από την εκφυλιστική τους στάση ιδιαίτερα φέτος, όπου επιδόθηκαν σε μια σειρά από οργανωτικού τύπου αντιπαραθέσεις με χαρακτήρα βεντέτας με τον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο, που μόνο επιζήμια ήταν στον αγώνα ενάντια στις διαγραφές, δίνοντας αφορμή στην κυρίαρχη αντιδραστική προπαγάνδα να οξύνει περαιτέρω την κρατική τρομοκρατία και καταστολή απέναντι στους φοιτητές.
Οι πρακτικές της τυφλής βίας και του «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» βούτυρο στην πολιτική της καταστολής και της τρομοκρατίας
Ιδιαίτερα, τώρα, που οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ προβάλλουν την εκλογική τους «επιτυχία» ως «δικαίωση» της στάσης τους, οφείλουμε να κρατήσουμε μια αταλάντευτη και σταθερή θέση απέναντι στις εκφυλιστικές και διαλυτικές πρακτικές της μετατροπής των σχολών σε ρινγκ, της τυφλής βίας και των ξυλοδαρμών που δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερά και το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα. Τα ΕΑΑΚ φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης όχι μόνο για την πρωτοφανή παρέμβαση της πρυτανείας του ΕΜΠ στα εσωτερικά των φοιτητικών συλλόγων του ΕΜΠ μετά την απόφαση για τη μεταφορά των εκλογών από την Πατησίων στην Πολυτεχνειούπολη ή για την περίπτωση αλλαγής του χαρακτήρα του τριήμερου εορτασμού του Πολυτεχνείου την ερχόμενη χρονιά, αλλά και συνολικά για την αξιοποίηση της οργανωτικής αντιπαράθεσης ΕΑΑΚ-αναρχίας για την όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής απέναντι στο φοιτητικό κίνημα.
Η «πρώην» ΕΑΑΚ πληρώνει την πολιτική του συμβιβασμού
και της υπερ-«επαναστατικής» φλυαρίας
Οι δυνάμεις της Attack (Κομμουνιστική Απελευθέρωση) σημειώνουν απώλεια ψήφων (1.963 από 2.383), συνεχίζοντας την καθοδική τους πορεία από το 2024, όταν αποχώρησαν από τα ΕΑΑΚ. Η ΡΕΒΑΝΣ (δίκτυο σχημάτων που πρόσκειται στη Μετάβαση, την Αναμέτρηση και άλλες δυνάμεις που επίσης αποχώρησαν από τα ΕΑΑΚ το 2024) καταγράφει μικρή άνοδο σε ψήφους και ποσοστό (1.593 από 1.522). Ο χώρος των πάλαι ποτέ «ενιαίων» ΕΑΑΚ (στα οποία πλέον έχουν παραμείνει βασικά η ΑΡΑΣ και το ΣΕΚ) πληρώνει συνολικά όχι μόνο τις διαλυτικές του πρακτικές και τις αυταπάτες που καλλιέργησε σε πλατιά στρώματα φοιτητών για τον ΣΥΡΙΖΑ και την «κυβερνώσα αριστερά», αλλά ιδιαίτερα και το γεγονός πως αποτέλεσε στήριγμα της ΠΚΣ τα τελευταία χρόνια στην υπονόμευση των αγώνων και των συλλογικών διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος.
Για τα αποτελέσματα της Φοιτητικής Πορείας
Η Φοιτητική Πορεία έδωσε στο μέτρο των δυνάμεων της την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών στις σχολές και τους συλλόγους που παρεμβαίνει, καταγράφοντας 4 ψήφους στο τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ, 9 ψήφους στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ, 8 ψήφους στο ΠτΔΕ Ιωαννίνων και 4 ψήφους στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό ΑΠΘ. Υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος να διανύσουμε για τη δημιουργία πλατιών αγωνιστικών σχημάτων της Φοιτητικής Πορείας σε μια σειρά πόλεις και σχολές, για την ανασυγκρότηση μιας πραγματικά αριστερής φωνής στους φοιτητικούς συλλόγους, η οποία θα διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στην αγωνιστική ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος για να βγει από τη σημερινή κατάσταση της υποχώρησης και της αποσυγκρότησης. Σε αυτόν τον δρόμο, η εμφάνιση νέων συναγωνιστών και φίλων στις σχολές που κατέβηκε και σε άλλες που δεν κατέβηκε η Φοιτητική Πορεία, η πλατιά παρέμβαση με την προκήρυξη, την αφίσα και το περιοδικό της Πορείας αποτελούν ελπιδοφόρα στοιχεία, τα οποία πρέπει να αξιοποιηθούν την επόμενη περίοδο, βαδίζοντας και προς το 14ο Κάμπινγκ της Πορείας.
Σημειώνουμε για μια ακόμη φορά ότι οι φοιτητικές εκλογές δεν αποτελούν παρά ένα στιγμιότυπο στον αγώνα των φοιτητών για ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, για δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες, για ένα φοιτητικό κίνημα ζωντανό, μαχητικό αντιιμπεριαλιστικό. Ιδιαίτερα σήμερα μέσα στις δυσμενείς συνθήκες διεξαγωγής τους, έχοντας μετατραπεί σε μια μάχη εκλογικών και παραταξιακών μηχανισμών που καμία σχέση δεν έχει με το αίσθημα της πλειοψηφίας των φοιτητών, η προσέλευση στις φοιτητικές κάλπες φαντάζει περισσότερο αβέβαιη. Κόντρα σε αυτό το κλίμα της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας, συνεχίζουμε την επομένη και κάθε επομένη της εκλογικής διαδικασίας να αγωνιζόμαστε για να γίνουν οι φοιτητικές εκλογές ξανά μαζικές και να αποτελούν ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός, αντάξιες των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος. Ο αγώνας αυτός περνά πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα από την πάλη για τη συνολική αγωνιστική ανασύνταξη των φοιτητικών συλλόγων και ευρύτερα του κινήματος της νεολαίας, για να αποτελέσει μαχητική προφυλακή στους εργατικούς, λαϊκούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες που αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν την επόμενη περίοδο. Το δυνάμωμα και η ενίσχυση της Φοιτητικής Πορείας αποτελεί ένα πρώτο, σημαντικό βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση.
