Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ, η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας (ΠΚΣ), κάλεσε τους φοιτητές να την ενισχύσουν με την ψήφο τους στις φοιτητικές εκλογές της 14ης Μάη, διαλαλώντας περίτρανα την πρωτιά της τα τελευταία τρία χρόνια. Παρόλα αυτά, παρά τις όποιες μεγαλοστομίες που λέγονται διακηρυκτικά, η αριστερά -πολλώ μάλλον δε η κομμουνιστική αριστερά- και η πρωτοπορία (έννοιες στις οποίες ο συγκεκριμένος χώρος όχι μόνο έχει αναφορά αλλά εκφράζονται από αυτόν για ένα μεγάλο κομμάτι αριστερού και προοδευτικού κόσμου), φαίνονται στην πράξη. Και στην πράξη, έχει αξία να δούμε ποια είναι η κατάσταση στην οποία οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν περιέλθει σήμερα και πόσο αυτή απέχει από τους αγωνιστικούς συλλόγους, με καταλυτική ευθύνη της ΠΚΣ. Έχει σημασία επίσης να σταθούμε στην πρακτική της συγκεκριμένης δύναμης, κατανοώντας πάνω από όλα τις αιτίες που γεννούν αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα στα οποία ο συγκεκριμένος χώρος επιδίδεται συστηματικά.
Μετά από τρία λοιπόν χρόνια πρωτιάς της ΠΚΣ -που σημαδεύονται παράλληλα από μια έκδηλη απουσία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ- γεγονός που δεν είναι τυχαίο για την κυβερνητική φοιτητική παράταξη, αλλά συνδέεται με μια ευρύτερη προσπάθεια απαξίωσης των φοιτητικών συνδικαλιστικών οργάνων που επιχειρείται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια- οι φοιτητικοί σύλλογοι βρίσκονται σήμερα σε μια κατάσταση υποχώρησης και αποσυγκρότησης. Κόντρα στις εντυπώσεις που μπορεί να έχει ο καθένας ακούγοντας ότι “η φοιτητική πτέρυγα του ΚΚΕ έχει την πρωτιά στα πανεπιστήμια”, οι φοιτητές βρίσκονται στην πραγματικότητα μπροστά σε μια πρωτοφανή απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών, που εκφράζεται κύρια μέσα από άμαζες συνελεύσεις και την έλλειψη ενότητας των φοιτητών πάνω στα κοινά τους αιτήματα και διεκδικήσεις, που είναι σε τελική ανάλυση ο σημαντικότερος συντελεστής στην επιτυχία ενός αγώνα και μακροπρόθεσμα στην κατάκτηση των διεκδικήσεων αυτών, διασφαλίζοντας παράλληλα την απόκρουση από τους φοιτητές των όποιων αντιεκπαιδευτικών-αντιλαϊκών νόμων που επιχειρούνται να περαστούν ανά τα χρόνια. Χαρακτηριστικό στοιχείο της απονέκρωσης των φοιτητικών συλλόγων είναι επίσης το πλήθος των ψήφων στις φοιτητικές εκλογές σήμερα σε σχέση με παλαιότερα χρόνια. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι έχουν περίπου υποτριπλασιαστεί (Η ΠΚΣ είναι σήμερα “πρώτη”, τη στιγμή που κάποτε με τις ίδιες περίπου ψήφους έβγαινε τρίτη).
Δυστυχώς, στην πλατιά συνείδηση του φοιτητόκοσμου, οι γενικές συνελεύσεις, οι εκλογές και τα όργανα των φοιτητών αποτελούν κλειστές διαδικασίες που γίνονται από μια χούφτα οργανωμένες δυνάμεις μέσα σε κλειστά αμφιθέατρα, μακριά από τα προβλήματα που όλοι αντιμετωπίζουν. Πολλοί φοιτητές μάλιστα δεν έχουν ιδέα πως λειτουργεί ένας φοιτητικός σύλλογος, και ποια είναι η δύναμη του εφόσον γίνει πραγματικά συλλογικό όργανο και κτήμα στα χέρια των φοιτητών.
Στο σημείο αυτό, έχει σημασία να αναδείξουμε όλες τις λαθεμένες αντιλήψεις που επιρρίπτουν τις ευθύνες για την κατάσταση αυτή στους ίδιους τους φοιτητές, ισχυριζόμενες ότι εκείνοι ευθύνονται που δε μαζικοποιούν τις συνελεύσεις τους, ερχόμενες ουσιαστικά σε αντιπαράθεση με τους ίδιους τους φοιτητές. Τέτοιες απόψεις, είναι φύσει και θέσει αντικοινωνικές, καθώς επιχειρούν να διαχωρίσουν τον εκάστοτε πολιτικό χώρο που τις εκφράζει από αυτήν ή την άλλη στάση των φοιτητών. Αναρωτιόμαστε όμως: Πώς είναι δυνατόν ένας φοιτητής να μην απογοητεύεται από τον φοιτητικό του σύλλογο, όταν η “πρώτη δύναμη” σε αυτόν εξαντλεί την αγωνιστικότητα της στις ψήφους και την πολιτική κεφαλαιοποίηση των αγωνιστικών διαθέσεων; Σαφώς λοιπόν η ΠΚΣ έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την απομόνωση και αποκοπή των φοιτητικών συλλόγων από τους ίδιους τους φοιτητές.
Σε πρακτικό επίπεδο, αξίζει αρχικά να αναφερθεί ότι φέτος, σε όλες σχεδόν τις σχολές τις Ελλάδας, φυσικά συμπεριλαμβανομένων των σχολών όπου η ΠΚΣ έχει την “πρωτιά”, δεν έγιναν παρά ελάχιστες γενικές συνελεύσεις. Ενδεικτικά, στην ευρεία πλειοψηφία των σχολών δεν έγιναν πάνω από δύο, το πολύ τρεις γενικές συνελεύσεις όλη τη χρονιά. Ειδικότερα, μετά από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού και της νεολαίας ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη, με συνοπτικές διαδικασίες οι δυνάμεις της ΠΚΣ φρόντισαν να οδηγήσουν αυτόν τον αγώνα σε λήξη, αποχωρώντας από γενικές συνελεύσεις, ή επιλέγοντας να μην τις στηρίξουν καν όπου είχαν τον συσχετισμό. Σπεύδοντας να ανακοινώσουν το κάλεσμά τους για τη φοιτητική κινητοποίηση και τη συναυλία φοιτητικών συλλόγων που ακολούθησαν την μαζικότατη συγκέντρωση στις 28 Φλεβάρη, καθώς επίσης και την σύσκεψη φοιτητικών συλλόγων στο Πάντειο, η ΠΚΣ άνοιξε πανιά για την ήδη προδιαγεγραμμένη απεργία της 9ης Απρίλη, αρνούμενη να πάρει μέρος στις προσπάθειες για περεταίρω συσπείρωση και ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων που ήταν το άμεσο καθήκον για την κλιμάκωση του αγώνα αυτού. Χωρίς κανέναν απολογισμό δράσης, πλέον το μόνο που υπάρχει για την ΠΚΣ είναι οι φοιτητικές εκλογές στο βάθος.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια συγκυρία που οι φοιτητές βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές αντιεκπαιδευτικό, βαθιά ταξικό μέτρο που επιχειρείται να περάσει στα ψιλά από την κυβέρνηση. Το μέτρο αυτό είναι φυσικά οι διαγραφές φοιτητών, εξέλιξη πολύ σοβαρή, καθώς πλήττει σχεδόν τους μισούς ενεργούς φοιτητές, σε μια πρωτοφανή επίθεση της κυβέρνησης στο δημόσιο πανεπιστήμιο, που έρχεται σε συνέχεια της ψήφισης του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια πέρυσι την Άνοιξη. Μπροστά στο ζήτημα των διαγραφών λοιπόν, την ίδια στιγμή που όλοι οι φοιτητές θα έπρεπε να είναι στον δρόμο σε κοινά πανό αγωνιζόμενοι ενάντια στις διαγραφές, αίτημα που αποτελεί κοινό τόπο όλων, οι δυνάμεις της ΠΚΣ επιλέγουν για μια ακόμα φορά να διοργανώσουν τις δικές τους παραταξιακές παρεμβάσεις διαμαρτυρίας έξω από οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία, επιδιώκοντας απλά και μόνο να προβληθούν ως “αγωνιστικές δυνάμεις”.
Η δράση της ΠΚΣ στα πανεπιστήμια συνδέεται άρρηκτα με την έλλειψη πίστης του συγκεκριμένου χώρου στους φοιτητικούς αγώνες και την προοπτική τους. Για το ΚΚΕ και την ΚΝΕ ένας αγώνας εξαντλείται και νοηματοδοτείται στον βαθμό που οδηγεί σε ψήφους και ενίσχυση της εκλογικής και κομματικής τους δύναμης και επιρροής ευρύτερα. Δεκάρα δε δίνουν για το αν οι φοιτητές πλέον απαξιώνουν και τις συλλογικές διαδικασίες, αρκεί τα πλαίσια τους να ψηφίζονται και οι σφραγίδες των συλλόγων να τους ανήκουν.
Οι πραγματικά αγωνιστικές δυνάμεις, όμως, βρίσκονται πολύ μακριά από τις πρακτικές που αναφέρθηκαν παραπάνω. Γιατί ένας αγώνας δεν είναι αγώνας όταν αφορά μια χούφτα οργανωμένους της ΠΚΣ, αλλά όταν μπορεί να εκφράσει το αγωνιστικό αίσθημα όλων των φοιτητών και του λαού, να τους συνενώσει κάτω από τα κοινά αιτήματα και μορφές πάλης, να προσδώσει στις διεκδικήσεις αυτές περιεχόμενο, δίχως να το επιβάλλει ως προϋπόθεση στον κόσμο. Οι αγώνες και οι συνειδήσεις διαμορφώνονται πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα στους δρόμους και βρίσκονται πολύ μακριά από το εκλογικό όφελος που προσδοκά να αποκομίσει ο καθένας. Οι πραγματικά αγωνιστικές δυνάμεις, οφείλουν να μπολιάσουν τους αγώνες αυτούς με τα κατάλληλα αιτήματα και ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία για την κλιμάκωσή τους και όχι να αποτελούν τροχοπέδη για αυτούς, όπως δυστυχώς συμβαίνει με την ΠΚΣ σήμερα.
Παναγιώτης Μ.
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Πορεία που μόλις κυκλοφόρησε.
