Από τα μέσα Ιανουαρίου κυκλοφορεί στο ίντερνετ μία «Απόφαση της Ολομέλειας της ΑΡΑΣ» και σχετικές φωτογραφίες από την εν λόγω μάζωξη που έκανε η ΑΡΑΣ τον Δεκέμβριο. Είναι φανερό πως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την μαζική αποδοκιμασία της ΑΡΑΣ για την επίθεση στον αναρχικό χώρο, η ΑΡΑΣ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε μια εσωτερική διαδικασία με σκοπό να συγκρατήσει τον κόσμο της. Και λέμε ότι αναγκάστηκε, καθώς μια περιήγηση στο σάιτ της ΑΡΑΣ δείχνει ότι τελευταία φορά που ανακοίνωσε η ΑΡΑΣ απόφαση εσωτερικής διαδικασίας ή οργάνου της ήταν το...2015! Δεν θα είχε και πολύ νόημα να ασχοληθεί κανείς με την εν λόγω απόφαση: καμία αυτοκριτική δεν γίνεται ούτε για το γεγονός του Νοεμβρίου ούτε αποκηρύσσεται η βία ενάντια σε άλλες δυνάμεις. Είναι, όμως, για γέλια και για κλάματα η προσπάθεια της να αυτοπροβληθεί ως η μοναδική αντιιμπεριαλιστική δύναμη της χώρας και η μοναδική που προκαλεί πρόβλημα στην κυβέρνηση! Ταυτόχρονα, στις φωτογραφίες από την ολομέλεια της, κυριαρχούν οι κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα και προαναγγέλλει τη μετεξέλιξη της ΛΑΕ σε ενιαίο κόμμα με...«κομμουνιστική αναφορά»! Και είναι αστεία η προσπάθεια της να πείσει ότι ο λόγος που δέχεται τις επιθέσεις τώρα από τον α/α χώρο, αλλά και την καταγγελία από τις υπόλοιπες οργανώσεις, είναι ο αντιιμπεριαλισμός, η πάλη της ενάντια στην κυβέρνηση, η προέλευση της από το κομμουνιστικό κίνημα που πέρασε «μπουραντάδες και φυλακές»!
Αν και έχουμε ξαναγράψει, θα επανέλθουμε στα γεγονότα που αποτέλεσαν την αφορμή για αυτές τις εξελίξεις. Η τραμπούκικη επίθεση της ΑΡΑΣ στο φετινό Πολυτεχνείο είναι η φυσική συνέχεια της αντίληψής της ότι μπορεί να επιβάλλεται με τη βία απέναντι σε άλλες δυνάμεις, υιοθετώντας μια πρακτική απευθείας παρμένη από τη ΝΔ και τη ΔΑΠ. Μια πρακτική που διαπερνά πολλές δυνάμεις: πρώτη διδάξασα είναι η ΚΝΕ και φυσικά ο α/α χώρος. Πολύ περισσότερο αυτή η λογική είναι επικίνδυνη όταν γίνεται στο όνομα μαζικών φορέων (βλ. Φοιτητικούς Συλλόγους), οι οποίοι ποτέ δεν συζήτησαν ή αποφάσισαν κάτι τέτοιο και έτσι συκοφαντούνται, σε μια περίοδο αρνητική συνολική για την συνδικαλιστική δράση. Αυτή η λογική της βίας και του καπελώματος υπάρχει για να καλύπτεται η πραγματική λογική της πολιτικής υποταγής. Η ΑΡΑΣ και τα ΕΑΑΚ, αν και συγκεντρώνουν τις περισσότερες δυνάμεις μετά την ΚΝΕ, και καθημερινά στα πανεπιστήμια διαμορφώνουν εξελίξεις, στις κρίσιμες στιγμές υποτάχθηκαν. Από την πανδημία και το «μετά θα λογαριαστούμε» που τους οδήγησε σε αναστολή παρουσίας για πολλούς μήνες, στη συνέχεια ποια ήταν η στάση τους φοιτητικές κινητοποιήσεις; Ήταν «στην πρώτη γραμμή» όταν ο κόσμος πίεζε, αλλά όταν ψηφίζονταν οι νόμοι (των διαγραφών το 2021, των ιδιωτικών πανεπιστημίων το 2024), συντάσσονταν με την ΚΝΕ στην αναστολή των κινητοποιήσεων. Οι «κινητοποιήσεις» στους 4 τοίχους πρυτανειών «για να τους πιέσουμε να μην εφαρμόσουν τον νόμο», εκτός από τις αυταπάτες για τον χαρακτήρα των διοικητικών οργάνων των πανεπιστήμιων, είναι μικρής σημασίας όταν δεν οργανώνονται μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις.
«...Α) Δεν εκτιμήθηκαν οι κλυδωνισμοί που θα παράγονταν στην Ενωτική Πρωτοβουλία...». Ο πρώτος και ουσιαστικά κυρίαρχος λόγος για τον οποίο θεωρούν ότι υπήρξε αρνητική εξέλιξη μετά τα γεγονότα της 15ης Νοεμβρίου, είναι ουσιαστικά ότι το ΜΕΡΑ25 έσπασε τη συνεργασία μαζί τους και όχι το γεγονός καθεαυτό για το οποίο δεν κάνουν ούτε ίχνος αυτοκριτικής. Και εδώ βρίσκεται ο οππορτουνισμός. Συνεργασία έξω από αρχές για να μπουν στη Βουλή, τώρα όμως που έμειναν χωρίς πολιτική κάλυψη θυμούνται τον...αντιιμπεριαλισμό! Αντιιμπεριαλισμός χωρίς αναγνώριση της εξάρτησης από τον ξένο παράγοντα δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αντιιμπεριαλισμός χωρίς αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, δεν υφίσταται. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχει αντιιμπεριαλισμός που κλείνει το μάτι υπέρ της (ιμπεριαλιστικής) Ρωσίας και της (ιμπεριαλιστικής) Κίνας. Η ΑΡΑΣ ήταν μια δύναμη που ήταν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ όταν σάρωνε ο ΣΥΡΙΖΑ και όλοι μαζί έτρεχαν στις συγκεντρώσεις στήριξης του το 2015, μετά στη ΛΑΕ και τελικά στον Βαρουφάκη. Εκεί που έπαψε μέχρι και διακηρυκτικά ο αγώνας για έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, ακόμα και εκείνο το σωστό –κατ’αυτούς- «έξω από το ευρώ».
Επίσης πάει πολύ η αναφορά της ΑΡΑΣ στο κομμουνιστικό κίνημα και στο παρελθόν του. Οι ρίζες του βρίσκονται στο ΚΚΕ Εσωτερικού, ενώ τα ιδεολογικά αναγνώσματα των στελεχών και των μελών της «κομμουνιστικής» ΑΡΑΣ είναι ο...Αλτουσέρ και ο...Μηλιός. «Η ΑΡΑΣ τοποθετείται κριτικά, ως προς τις ιστορικές εκδοχές του κομμουνιστικού κινήματος, ιδίως αυτές που κατέλαβαν ή και ταυτίστηκαν με την κρατική εξουσία και απέτυχαν ως προς το στρατηγικό τους στόχο...» Αυτό είναι το πρώτο που λένε στην επίσημη σελίδα τους οι «κομμουνιστές» της ΑΡΑΣ για τις επαναστάσεις του 20ου αιώνα και τον σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε.
Η ΑΡΑΣ μπαίνει σε φάση αναζήτησης ταυτότητας στο βαθμό που ξεμένει από πολιτική κάλυψη. Ωστόσο, ο αντιιμπεριαλισμός και το κομμουνιστικό κίνημα είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις για να τις θυμόμαστε όταν παύει να μας καλύπτει ένας...Βαρουφάκης. Οι ρεφορμιστικές δυνάμεις μπήκαν σε μια αξεπέραστη κρίση τα τελευταία χρόνια λόγω του ΣΥΡΙΖΑ και της κατάρρευσης της αυταπάτης ότι μπορεί να υπάρξει ένας «καλός καπιταλισμός» μαζί με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το μεγάλο κεφάλαιο. Οι ανακατατάξεις που συμβαίνουν τώρα, και στον χώρο της ΛΑΕ/ΑΡΑΣ, αντανακλούν αυτήν τη χρόνια κρίση. Μόνο ο συνεπής ιδεολογικός και πολιτικός αγώνας απέναντι στις ρεφορμιστικές θέσεις μπορεί να διασώσει και να περιφρουρήσει αγωνιστές από το νέο τσαλαβούτημα, «δεξιά και αριστερά», στο οποίο θα επιδοθεί η ΑΡΑΣ για να επιβιώσει.
